INSULINOOPORNOŚĆ
Insulinooporność to stan zwiększonej oporności tkanek, a szczególnie wątroby, mięśni i tkanki tłuszczowej, na działanie insuliny, co prowadzi do podwyższonego jej stężenia we krwi. Wrażliwość tkanek na insulinę jest
zależna od genów, sposobu żywienia, stopnia i rodzaju otyłości oraz poziomu aktywności fizycznej. W diagnostyce insulinooporności wykorzystuje się badanie glukozy i insuliny na czczo, a także oznaczenie ich stężenia po godzinie i po dwóch godzinach od wypicia roztworu glukozy w ramach testu obciążenia glukozą (OGTT). Wyniki służą następnie do wyliczenia wskaźników (HOMA-IR, QUICKI, MATSUDA Index), które musi zinterpretować doświadczony specjalista, np. diabetolog, endokrynolog, ginekolog. Insulinooporność to zaburzenie metaboliczne, które związane jest z wysokim ryzykiem rozwoju cukrzycy typu 2 w ciągu 10 lat od jego zdiagnozowania.
Modyfikacja stylu życia odgrywa podstawową rolę w leczeniu zaburzenia, jakim jest insulinooporność. W dietoterapii insulinooporności zaleca się stosowanie zasad zdrowego żywienia, tj. regularne spożywanie pełnowartościowych posiłków, ograniczenie cukrów prostych oraz tłuszczów pochodzenia zwierzęcego, przy jednoczesnym zwiększeniu w diecie ilości pełnoziarnistych produktów zbożowych, warzyw i owoców. Dieta powinna być dostosowana indywidualnie do potrzeb pacjenta. W tym celu można skorzystać z pomocy dietetyka, który będzie wsparciem w procesie zmiany nawyków żywieniowych.
Najważniejsze zalecenia żywieniowe:
1.W przypadku nadwagi lub otyłości staraj się stopniowo zmniejszać masę ciała. Wpłynie to korzystnie na wrażliwość tkanek na insulinę oraz funkcjonowanie całego organizmu. Redukcja już 5% masy ciała wiąże się z korzyściami metabolicznymi, ale optymalnie powinna ona sięgnąć co najmniej 7%.
2.Spożywaj posiłki regularnie, co 3-4 godziny, a ostatni najpóźniej 2-3 godziny przed snem.
3. Unikaj pojadania między posiłkami. Odnosi się to też do wypijania płynów wnoszących energię np. kawy z mlekiem i/lub cukrem, słodzonych herbat i napojów. Każda przekąska, czy napój zawierający cukier, będą powodowały wzrost stężenia glukozy we krwi, a w konsekwencji wzrost stężenia insuliny. Utrzymująca się hiperinsulinemia sprawia, że tkanki są nieustannie eksponowane na działanie insuliny, co niekorzystnie wpływa na ich wrażliwość. Dodatkowo hiperinsulinemia nasila apetyt, co może utrudniać redukcję masy ciała.
